Όνομα Συγγραφέα admin

Ο λογιστής που βρήκε το “μυστικό της επιτυχίας” στα Eλληνικά μανιτάρια «Αν θέλεις κάτι πολύ, θα βρεις τον τρόπο για να τα καταφέρεις. Χρειάζονται και ρίσκα. Αν με την πρώτη δυσκολία σταματήσεις, σημαίνει ότι δεν το ήθελες αρκετά». Είναι μερικές από τις φράσεις που σου λέει ο Νεκτάριος Φιλιππόπουλος, όταν τον συναντάς. Και φαίνεται ότι κάπως έτσι πορεύτηκε και αυτός στην ανατρεπτική διαδρομή του. Από ένα χωριό της Αχαΐας έφτασε στην Αθήνα, σπούδασε λογιστικά και τελικά κατάφερε να βρει το «μυστικό της επιτυχίας» σε κάτι που του αρέσει πολύ: στα μανιτάρια. Ο ίδιος είναι ιδρυτής της.. Μια εταιρία που πουλάει ελληνικά μανιτάρια και τρούφα, ενώ παράλληλα διοργανώνει και εκδρομές για όσους θέλουν να ζήσουν όλη την εμπειρία της συλλογής των συγκεκριμένων τροφών. Το It’s Possible συνάντησε το Νεκτάριο Φιλιππόπουλο (σε ένα διάλειμμα από την πρωινή του δουλειά). Καταρχήν, πως ξεκίνησε η ενασχόληση σας με τα μανιτάρια;Μεγάλωσα με την οικογένεια μου στο χωριό Καλαμιά, στην Αχαΐα. Εκεί μαζεύαμε μανιτάρια. Μια επαγγελματική δραστηριότητα που πέρναγε από γενιά σε γενιά. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός, που παίρναμε τα γαϊδουράκια και πορευόμασταν 2 και 3 ώρες για να πάμε στο βουνό να μαζέψουμε μανιτάρια. Όλο αυτό μου δημιούργησε σε εμένα μνήμες. Τα χρόνια πέρασαν, ήρθαν στην Αθήνα, σπούδασα Λογιστικά και ξεκίνησα να εργάζομαι. Όμως οι μνήμες παρέμεναν. Σε κάποια φάση, ξεκινήσαμε με κάποιους φίλους να οργανώνουμε εκδρομές για να μαζέψουμε μανιτάρια. Η παρέα γινόταν όλο και μεγαλύτερη, αλλά η δραστηριότητα αυτή παρέμενε πάντα ένα χόμπι.Επειδή όμως ήρθε η οικονομική κρίση, και από ένα σημείο και μετά δεν μπορούσαμε να κάνουμε τις εκδρομές, αποφασίσαμε να βρούμε ένα τρόπο για να αυτοχρηματοδοτηθούμε. Θέλαμε δηλαδή να βρούμε χρήματα για να κάνουμε τις εκδρομές μας! Οπότε τι κάναμε; Είπαμε ότι από τα μανιτάρια που θα μαζεύουμε, θα πουλάμε ένα μέρος αυτών για να έχουμε κάποια έσοδα. Και έτσι να κάνουμε τις βόλτες μας στην ύπαιθρο. Είχαμε ένα κοινό ταμείο, και καταφέραμε να κάνουμε συνεργασίες με κάποια εστιατόρια. Όλη αυτή η διαδικασία, έκανε και εμένα και τους φίλους μου, να μάθουμε όλες τις πληροφορίες που έχουν να κάνουν με τα μανιτάρια. Χρονολογικά μιλά για περίπου πριν από 4 χρόνια- τότε έγιναν όλα αυτά. Το «κλειδί» εδώ είναι ότι καταφέραμε να προσφέρουμε κάτι που δεν μπορούσαν αν βρουν στα μανάβικα. Να αποστέλλονται, δηλαδή, τα μανιτάρια το βράδυ από τα διάφορα μέρη της Ελλάδας, να έρχονται σε εμένα νωρίς το πρωί και να κάνω την διανομή την ίδια ημέρα. Τελικά η ιδέα μεγάλωσε και κάπως έτσι έφτασαν και στην ίδρυση της Fungi Hellas. Τι ακριβώς περιλαμβάνει το brand που έχετε φτιάξει;Πουλάμε τρούφα 12 μήνες τον χρόνο. Μπορώ να σας πω μάλιστα, ότι μέχρι την δημιουργία της Fungi Hellas δεν υπήρχε καμία εταιρία στην Ελλάδα που να μπορεί να παρέχει όλο το χρόνο ελληνική τρούφα. Εγώ κατάφερα να φτιάξω ένα δίκτυο ανθρώπων σε διάφορα μέρη της χώρας, και πετύχαμε το αποτέλεσμα που σας περιγράφω. Έχουμε επίσης μανιτάρια. Αυτά είναι πάρα πολύ ευαίσθητα. Αν πχ τα μαζέψεις το βράδυ και δεν τα αξιοποιήσεις με ταχύτατους ρυθμούς, μπορεί μέσα σε 2 ημέρες να έχουν χαλάσει όλα. Η δυσκολία δεν είναι λοιπόν μόνο να τα βρεις στη Γη και να τα συλλέξεις. Πρέπει και να τα διαθέσεις άμεσα. Σκεφτείτε ότι εγώ παραλαμβάνω μανιτάρια από την Αλεξανδρούπολη και πρέπει μέσα σε μερικές ώρες να τα έχω στείλει στην Κρήτη. Σε αυτή τη δουλειά κινείσαι πάντα σε μια «λεπτή γραμμή». Εσείς προφανώς και έχετε κάποιες ειδικευμένες γνώσεις, και χτίσατε όλο αυτό το εγχείρημα. Θέλω όμως να ρωτήσω το εξής: Μπορεί κάποιος που δεν έχει αυτές τι γνώσεις και το background να ξεκινήσει ένα τέτοιο project; Εάν κάνεις κάτι με αγάπη, μπορείς να καταφέρεις τα πάντα. Σκεφτείτε ότι εγώ τρέχω την συγκεκριμένη εταιρία ως παράλληλη δραστηριότητα, αφού τα πρωινά δουλεύω ως λογιστής. Άρα λοιπόν αν κάποιος πιστέψει σε κάτι… It’s Possible. Είναι γεγονός. Εγώ με την Fungi Hellas είχα και έναν άλλο στόχο, πέρα από τις πωλήσεις προϊόντων: Να μαζέψουμε κόσμο από το εξωτερικό, και να κάνουμε εκδρομές στην Ελλάδα, κατά τις οποίες θα μαζεύουμε μανιτάρια. Έτσι ώστε κάποιος να μπορεί να ζήσει όλη την εμπειρία. Είναι κάτι το οποίο το κάνουμε επίσης με μεγάλη επιτυχία, όσο κι αν στην αρχή έμοιαζε δύσκολο. Σε μερικές ημέρες μάλιστα περιμένω ένα γκρουπ από το Ισραήλ, ένα από την Ολλανδία και ένα από την Ελβετία. Κάπως έτσι, θα έχει δουλειά π.χ. και ο ξενώνας που θα μείνουν ή τα εστιατόρια στα οποία θα φάνε αυτοί οι ταξιδιώτες. Πως καταφέρνετε να συνδυάσετε το project σας με την πρωινή δουλειά σας; Διότι όλα αυτά που μας περιγράφετε μοιάζουν πολύ μεγάλα και πιθανότατα χρειάζονται αρκετές ώρες ενασχόλησης.Σηκώνονται 5:00 το πρωί. Πηγαίνω στα ΚΤΕΛ στον Κηφισό όπου φτάνουν τα μανιτάρια από διάφορα μέρη της Ελλάδας, μετά πάω στο σπίτι μου, ετοιμάζω όλα τα πακέτα και τα τιμολόγια για να τα παραλάβει έτοιμα ο βοηθός μου και να κάνει την διανομή. Και μετά στις 9:00 εγώ πρέπει να είμαι στην δουλειά μου στο λογιστικό γραφείο. Όπως είπα και πριν, αυτή η δραστηριότητα γίνεται 12 μήνες τον χρόνο. Μάλιστα, αρκετά Σαββατοκύριακα πάω και εγώ να μαζέψω μανιτάρια. Όλα αυτά που μας περιγράφετε μοιάζουν «μαγικά». Θέλω όμως να δούμε και την άλλη πλευρά: Πόσο δύσκολο είναι για κάποιον να «τρέχει» σε τέτοιους ρυθμούς;Γίνεται βέβαια κατανοητό, ότι αυτοί οι ρυθμοί είναι πολύ κουραστικοί και δημιουργούν μεγάλο άγχος. Είναι δύσκολο. Σκεφτείτε ότι δεν μπορείς καν να έχεις μανιτάρια και τρούφα που «θα σου μείνουν», γιατί με όλο το εχθρικό οικονομικό περιβάλλον που υπάρχει, θα μπεις μέσα. Δεν υπάρχουν λοιπόν περιθώρια για λάθη. Έχετε καταφέρει να στείλετε προϊόντα και στο εξωτερικό. Τι γίνεται σε αυτό το κομμάτι;Στην εποχή μας είναι μονόδρομος για έναν Έλληνα επιχειρηματία να κοιτά και προς το εξωτερικό. Όταν λοιπόν έφτιαξα την εταιρία, έκανα ιντερνετική διαφήμιση –κυρίως μέσω του Facebook- και κάπως έτσι κατάφερα να προσεγγίσω πελάτες, τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από χώρες της Ευρώπης. Αυτή τη στιγμή στέλνουμε φρέσκια ελληνική τρούφα στην Αμερική και είναι σε 48 ώρες εκεί. Φυσικά για να γίνει αυτό, πρέπει να πάρεις άδεια από τον Οργανισμό Φαρμάκων και Τροφίμων της Αμερικής ο οποίος είναι πολύ αυστηρός. Επίσης, για να φτάσει

Ν. Φιλιππόπουλος: Ο «γκουρού» των άγριων μανιταριών & της τρούφας Φρέσκα, σπάνια και δυσεύρετα, αγρία, κορυφαία μανιτάρια… Αν θέλετε να μυηθείτε στον κόσμο αυτόν τότε δεν έχετε παρά να αφεθείτε στα μαγικά χέρια του Νεκτάριου Φιλιππόπουλου, του ανθρώπου που βρίσκεται πίσω από την Fungi Hellas, του ανθρώπου γνωρίζει όσο κανείς το φυσικό και γευστικό μεγαλείο του ελληνικού αυτοφυούς μανιταριού και της ελληνικής άγριας τρούφας. Με 35ετή εμπειρία, γνώση και αγάπη για τη φύση και τα μανιτάρια και απίστευτες ώρες προσωπικής ενασχόλησης με τη συλλογή μανιταριών, θα έλεγε εύκολα κανείς ότι οι γνώσεις του Νεκτάριου Φιλιππόπουλου είναι ασύλληπτες. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Δεν είναι μόνο η γνώση που μπορεί να μας μεταφέρει, αλλά και μία σειρά εξαιρετικών προϊόντων, μοναδικών προδιαγραφών με βάση το άγριο μανιτάρι. Η ιστορία Η Fungi Hellas ιδρύθηκε το 2010 με σκοπό να αποτελέσει μια οργανωμένη και επαγγελματική γέφυρα εξοικείωσης και προσέγγισης όλων όσοι ενδιαφέρονται να μάθουν και να βιώσουν τις υπέροχες γευστικές εξάρσεις και αποχρώσεις του μανιταριού και των προϊόντων του.Το μοναδικό συγκριτικό πλεονέκτημα με υπογραφή Made in Greece Mε οδηγό το πάθος, τη γνώση, την εμπειρία και τον επαγγελματισμό της, η Fungi Hellas κατάφερε αυτό που μέχρι πρόσφατα φάνταζε ακατόρθωτο, να μπορεί να συλλέγει και να διαθέτει στην ελληνική και διεθνή αγορά αγρία φρέσκα ελληνικά μανιτάρια και τρούφες σχεδόν 12 μήνες τον χρόνο! Ανάλογα με την ζήτηση, η συλλογή των μανιταριών γίνεται κάθε εβδομάδα από εξειδικευμένη ομάδα υπό τη καθοδήγηση του Νεκτάριου, έτσι ώστε να διασφαλίζεται η φρεσκάδα τους. Κατόπιν, τα προϊόντα υπόκεινται σε αυστηρό ποιοτικό έλεγχο και προσεκτική συσκευασία πριν ξεκινήσει η διανομή τους και η αποστολή τους σε επιλεγμένα εστιατόρια και ξενοδοχεία σε ολόκληρη την Ελλάδα και τον κόσμο.Το αποτέλεσμα είναι να φτάνουν οι τρούφες και τα μανιτάρια ολόφρεσκα εντός 48 ωρών οπουδήποτε στο κόσμο!     Load More End of Content. Οικογενειακή υπόθεση Το πάθος για κάθε έκφανση του μανιταριού, περνά από γενιά σε γενιά στην οικογένεια Φιλιππόπουλου. Έτσι, ο Νεκτάριος μυήθηκε από τον πατέρα του στην αγάπη για την ελληνική φύση και τους μοναδικούς της θησαυρούς: Την τρούφα και τα άγρια μανιτάρια! Σήμερα ο Νεκτάριος μυεί τους γιους του στον μαγικό αυτό κόσμο και φυσικά όλους εμάς.Το πρώτο παιδικό μανιταρο-βίωμα ήταν αρκετό να γοητεύσει το Νεκτάριο και έτσι η γοητεία αυτή εξελίχθηκε σε ένα ταξίδι παντοτινής αγάπη, αφοσίωσης και βαθιάς γνώσης για τους μυστηριώδεις αυτούς καρπούς της ελληνικής φύσης. Η επιτυχία ανά τον κόσμο, οι πελάτες και το όνειρο Η προσπάθεια που καταβάλλει χρόνια τώρα, αλλά και η αληθινή αγάπη για τον κόσμο των μανιταριών έχουν κάνει τον Νεκτάριο να έχει κερδίσει κάποιους από τις σημαντικότερες συνεργασίες και κάποιους από τους καλύτερους και πιο εκλεκτούς πελάτες ανά τον κόσμο. Και μιλάμε για πολυβραβευμένους σεφ μέχρι και απλούς λάτρεις του γκουρμέ φαγητού! Η Fungi Hellas, φροντίζει να ανταποκρίνεται στις υψηλές απαιτήσεις των συνεργατών της, με την κορυφαία ποιότητα των προϊόντων και την ταχύτατη αποστολή τους.Η αφοσίωση, από το πρώτο βήμα μέχρι και το τελευταίο, σε υψηλές προδιαγραφές φροντίδας και συσκευασίας των προϊόντων, τους καθιστά συνεπείς συνεργάτες, είτε είστε κατάστημα λιανικής, επιχείρηση εστίασης, είτε απλά ανεξάρτητος λάτρης κάθε είδους μανιταρικής εμπειρίας! Πηγή: Made in Greece

Μανιτάρια του δάσους στην κουζίνα μας Τα μανιτάρια είναι ένας σοβαρός λόγος ν’ αγαπάμε αυτή την εποχή. Το “κυνήγι” τους στο νοτισμένο δάσος είναι μια εμπειρία. Αλλά κι αν δεν πάμε, πάνε άλλοι, πιο ειδικοί, και μας τα φέρνουν στο πιάτο…Πόσο εύκολο είναι να απολαύσουμε τη βαθιά γεύση των άγριων μανιταριών; Πόσο κοντά είμαστε στη μαγεία ενός πιάτου που περιέχει πολύτιμη τρούφα; Χάρις στους έμπειρους μανιταροσυλλέκτες, απολαμβάνουμε πλέον εύκολα την ασύγκριτη γεύση των μανιταριών του δάσους, αλλά και της τρούφας. Βοηθάνε και οι σύλλογοι μανιταρόφιλων, που οργανώνουν εκδρομές σε δάση κατάλληλα για “κυνήγι”, αλλά, κυρίως, βοηθάνε όσοι μας τα φέρνουν “στο πιάτο”. Φρέσκα και ζωντανά! Εποχή για κυνήγι μανιταριώνΗ εκδρομή σε δάση μανιταριών αποτελεί μια αξέχαστη εμπειρία. Ο πρώτος διδάξας, Νεκτάριος Φιλιππόπουλος, ο γνωστός μανιταροσυλλέκτης που δημιούργησε πριν επτά χρόνια τον σύλλογο “Μανιταροεξορμήσεις” (βλέπε facebook μανιταροεξορμήσεις -mushroom-hunting), είχε πει σε μια συνέντευξη στο αθηνοραμαumami.gr:“Σ’ αυτές της εξορμήσεις έρχονται κάθε λογής άνθρωποι, από πολύ μικρά παιδάκια μέχρι αρκετά ηλικιωμένοι. Έρχονται άνθρωποι που δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να βγουν στο βουνό με κάποιον που να ξέρει καλά τα άγρια μανιτάρια, αλλά και πολλοί που ξέρουν μερικά και θέλουν να μάθουν περισσότερα. Είναι εντελώς διαφορετικό να βρεθείς με έμπειρους μανιταρογνώστες μέσα στη φύση και να δεις από κοντά αυτές τις μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά, να πιάσεις, να μυρίσεις, να κόψεις, να έρθεις σε πραγματική επαφή με τα μανιτάρια και τη φύση.…”. Και οι σπάνιες τρούφες;Κάποτε νομίζαμε ότι οι τρούφες μας έρχονται αποκλειστικά από τη Γαλλία ή την Ιταλία. Και όμως, όλες οι γνωστές ποικιλίες τρούφας υπάρχουν σε ελληνικά εδάφη και σε πολύ καλή ποιότητα, όπως μας είπε ο Νεκτάριος Φιλιπόππουλος, που αποκαλείται και “γκουρού των άγριων μανιταριών και της τρούφας στην Ελλάδα”. Τα μεγέθη ποικίλλουν, από ενός ρεβιθιού έως ενός πορτοκαλιού. Οι τιμές, επίσης. Οι ελληνικές τρούφες εξάγονται και χαίρουν μεγάλης εκτίμησης στο εξωτερικό. Εδώ, πάλι, τα εστιατόρια προμηθεύονται πλέον τις τρούφες τους σχεδόν αποκλειστικά από την εγχώρια αγορά. Τρούφες υπάρχουν και καλλιεργημένες, οι άγριες όμως διαφέρουν. Η τρούφα ναι, είναι ακριβή γιατί είναι σπάνια. Δεν χρειαζόμαστε, όμως, μεγάλη ποσότητα. Η γεύση της είναι τόσο συμπυκνωμένη και εθιστική, που αρκούν μερικά λεπτά φετάκια ωμής τρούφας για να ανεβάσουν ένα απλό ζυμαρικό, ένα ψητό κοτόπουλο ή κρεατικό, ακόμα και μια σούπα, σε πιάτο υψηλής απόλαυσης. Πώς θα τα φέρουμε στο πιάτο μαςΌταν ένας “παθιασμένος” μανιταροσυλλέκτης κάνει την αγαπημένη του δραστηριότητα δουλειά, το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι επιτυχημένο. Δεν θα μιλούσαμε για τον Νεκτάριο Φιλιππόπουλο και την εταιρία του Fungihellas (https://www.fungihellas.gr/) αν δεν είχαμε εκτιμήσει τη δουλειά της.Η ουσία: κάθε εβδομάδα, εξειδικευμένες ομάδες, υπό την καθοδήγηση του Νεκτάριου, συλλέγουν άγρια μανιτάρια και τρούφες από τους κατάλληλους μανιταρότοπους και τα φέρνουν ολόφρεσκα στον καταναλωτή, επαγγελματία ή ιδιώτη. Ποιοτικός έλεγχος, κατάλληλες συσκευασίες και η ποσότητα που θέλει κανείς κάθε φορά, με προσωπική επαφή και εξυπηρέτηση. Αυτό, μάλιστα, γίνεται σε όλη τη διάρκεια του χρόνου, κάθε εποχή με τα μανιτάρια της.Αλλά, εκτός από τα φρέσκα, νωπά μανιτάρια, η Fungihellas διαθέτει και αποξηραμένα, εγγυημένης ποιότητας, αφού έχουν συλλεγεί και αποξηρανθεί σωστά: porcini, κανθαρέλες, μαύρες τρομπέτες, μορχέλες, χρυσές τρομπέτες. Διαθέτει επίσης και αποξηραμένη τρούφα. Tips μαγειρικήςΤα άγρια μανιτάρια βγάζουν όλη τη γεύση τους, όταν καταναλώνονται φρέσκα: ψητά, τηγανιτά, σωταρισμένα σε βούτυρο, μέσα σε ζυμαρικά ή ρύζι ή σε συνδυασμό με αβγά. Τους ταιριάζει το φρέσκο βούτυρο και η κρέμα γάλακτος ενώ δεν δένουν τόσο με τη ντομάτα, που σκεπάζει τα αρώματά τους. Τρόποι μαγειρέματος όπως τα γλυκά του κουταλιού, οι μαρμελάδες ή το τουρσί μπορεί να είναι ιδανικοί για τη συντήρησή τους (όταν έχουμε πολλά που δεν προλαβαίνουμε να καταναλώσουμε φρέσκα) αλλά δεν αναδεικνύουν τις λεπτές τους γεύσεις. Το ειδικό βουρτσάκι καθαρισμού του νωπού μανιταριού είναι απαραίτητο εργαλείο, γιατί το πλύσιμο καταστρέφει γεύση και υφή. Τα μανιτάρια της εποχής Αυτή την εποχή, λοιπόν, μια εκδρομή σε κατάλληλο δάσος και ανάλογα με την περιοχή, μπορεί να μας προικίσει με τα εξής είδη, που φυσικά, μας προμηθεύουν και οι μανιταροσυλλέκτες. Βωλίτες (boletus edulis, aereus, reticulatus, pinophilous), τα γνωστά μας funghi porcini, τα πιο νόστιμα μανιτάρια, με βαθιά umami γεύση. Εχουν ξεκινήσει από το καλοκαίρι και μπορούμε να τα βρούμε, ανάλογα με την περιοχή και το είδος, μέχρι τον Νοέμβριο. Τρομπέτες (μαύρη και χρυσή), μανιτάρια με πολύ φίνα γεύση, που συναντάμε Οκτώβριο έως Φεβρουάριο. Κανθαρέλες (cantharellus), επίσης ένα πολύ νόστιμο μανιτάρι με λεπτό άρωμα και γεύση, που ουσιαστικά μπορούμε να συναντήσουμε όλο τον χρόνο στα κατάλληλα μέρη. Καισαρικά (amanita caesarea), το εντυπωσιακό πορτοκαλί μανιτάρι που τρώγεται και ωμό, αλλά η εποχή του τελειώνει τον Οκτώβριο. Αγαρικά (agaricus), τα γνωστά μας λευκά μανιτάρια, όλο το φθινόπωρο και τον χειμώνα. Μακρολεπιότες (Macrolepiota), η χαρακτηριστική ομπρελίτσα που φτάνει και σε εντυπωσιακά μεγέθη και υπάρχει όλο το φθινόπωρο και τον χειμώνα. Λακτάριοι (Lactarius), το πιο “εύκολο” μανιτάρι σε αναγνωρισιμότητα-ταυτοποίηση αλλά και σε ποσότητες, αφού υπάρχει σε αφθονία. Όχι από τα πιο νόστιμα αλλά μια χαρά για το τηγάνι ή σε μια ομελέτα. Πηγή: Αθηνόραμα

Συλλέγοντας μανιτάρια στην Πάρνηθα με τον πιο έμπειρο Έλληνα κυνηγό Αν και έχουν γίνει αρκετά βήματα προς τη μανιταροφιλία, τον φόβο για τα άγρια μανιτάρια ακόμα δεν τον έχουμε αποβάλει ως λαός, σε αντίθεση με άλλους Ευρωπαίους γείτονες και μη που βρίσκουν τα άγρια μανιτάρια ακόμα και στις υπαίθριες λαϊκές αγορές τους και τα χρησιμοποιούν αρκετά στην καθημερινή τους κουζίνα. Λίγο η ελλιπής γνώση του αντικειμένου, λίγο προκατάληψη που τα συνοδεύει, δεν ασχοληθήκαμε ποτέ, μέχρι πρότινος, μαζικά με τη συλλογή τους. Μέχρι που άρχισαν να δημιουργούνται οι πρώτοι σύλλογοι μανιταρόφιλων, οι πρώτες οργανωμένες εκδρομές στο βουνό για «κυνήγι» μανιταριών, οι πρώτες γιορτές μανιταροφιλίας και μανιταρογνωσίας, οι πρώτες ιστοσελίδες που ασχολούνται με τα ελληνικά μανιτάρια, οι πρώτοι Έλληνες σεφ και εστιατόρια που ενέταξαν τα άγρια ελληνικά μανιτάρια στα πιάτα τους και ούτω καθεξής. Ένας από αυτούς τους πρώτους ανθρώπους που προσπάθησαν να μυήσουν τους ανθρώπους της πόλης, συγκεκριμένα της Αθήνας, στη μαγεία του δάσους και της μανιταροσυλλογής είναι ο Νεκτάριος Φιλιππόπουλος, που αν και λογιστής στο επάγγελμα, με την πρώτη ευκαιρία αφήνει στην άκρη τους ισολογισμούς και παίρνει τα βουνά. «Ξεκίνησα να συλλέγω μανιτάρια από πολύ μικρή ηλικία, γύρω στα 6 μου χρόνια, στο χωριό μου, την Καλαμιά Αιγιαλείας, στον Νομό Αχαΐας, μαζί με τους γονείς μου. Είναι μια παλιά οικογενειακή παράδοση που πάει από γενιά σε γενιά και έχει μετατραπεί σε πάθος, έχοντας ποτίσει το DNA μου. Σήμερα είναι πολύ λίγες οι οικογένειες που ασχολούνται με τα μανιτάρια στη χώρα μας σε σχέση με τον πληθυσμό της και σε σχέση με αυτό που γίνεται σε άλλες χώρες, όπως η Ιταλία και η Γαλλία.Μέσα από αυτήν τη δραστηριότητα δίνεται η δυνατότητα σε νέους που μένουν στην επαρχία και δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα με το εισόδημά τους ή με την ανεργία να κάνουν την εποχική δουλειά της συλλογής μανιταριών και να βγάλουν κάποια μεροκάματα. Στην αρχή ξεκίνησα με τις εμπειρικές γνώσεις που είχα μάθει από τους γονείς μου και στη συνέχεια, όταν αποφάσισα να ασχοληθώ πιο σοβαρά, ξεκίνησα να κάνω έρευνα, διαβάζοντας και πηγαίνοντας σε σεμινάρια. Σήμερα μπορώ να μαζεύω περισσότερα από 150 είδη σε όλη την Ελλάδα, καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Μπορώ να πω ότι έχω “χαρτογραφήσει” όλη τη χώρα και ξέρω ανά πάσα στιγμή ποια είδη μανιταριών βρίσκουμε σε οποιονδήποτε νομό της χώρας και πότε».Αρχικά, ο Νεκτάριος δημιούργησε την ομάδα Μανιταροεξορμήσεις στο Facebook πριν από περίπου επτά χρόνια, οργανώνοντας μανιταροφιλικές εκδρομές κυρίως στον Νομό Αττικής. «Στις εξορμήσεις αυτές έρχονται άνθρωποι όλων των ηλικιών, αλλά κυρίως εκείνοι που θέλουν πραγματικά να μάθουν να συλλέγουν κάποια είδη μανιταριών με ασφάλεια». Μαθαίνοντας όλο και περισσότερα σχετικά με τη συλλογή μανιταριών και δημιουργώντας ένα δίκτυο ανθρώπων που ασχολείται με αυτό, δημιούργησε τη Fungi Hellas, μια εταιρεία που προμηθεύει άγρια ελληνικά μανιτάρια σε εστιατόρια, μαγαζιά αλλά και σε ιδιώτες μέσω αποστολής με κούριερ. Γι’ αυτήν του τη δραστηριότητα συνεργάζεται με περίπου εκατό ανθρώπους σε όλη την Ελλάδα, οι οποίοι συλλέγουν τα μανιτάρια ανάλογα με την εποχή.Πέρα από τη διάδοση της συλλογής και της χρήσης των μανιταριών στη μαγειρική, είναι πολύ αισιόδοξη αυτή η κίνηση, αν αναλογιστεί κανείς ότι μέσα από αυτήν τη δραστηριότητα δίνεται η δυνατότητα σε νέους που μένουν στην επαρχία και δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα με το εισόδημά τους ή με την ανεργία να κάνουν την εποχική δουλειά της συλλογής μανιταριών και να βγάλουν κάποια μεροκάματα. Μέρος του οράματός του είναι η χώρα μας να γίνει προορισμός μανιταρόφιλου αγροτουρισμού, κάτι που ήδη έχουν ξεκινήσει να αναπτύσσουν μέρη όπως τα Γρεβενά και το Πήλιο. Μορχέλα (Μorchella) Πρόκειται για ένα μανιτάρι τόσο διαφορετικό στην όψη από τα υπόλοιπα! Ξεχωρίζει για τη γεύση, το άρωμά του αλλά και για την τσουχτερή τιμή του. (σ.σ. ο Νεκτάριος το θεωρεί ένα από τα κορυφαία επίγεια άγρια μανιτάρια). Απαιτεί καλό μαγείρεμα ή τσιγάρισμα, αλλά είναι ωραίο και γεμιστό στο φούρνο με τυρί. Άγριο Πλευρώτους (Pleurotus ostreatus) Ένα εξαιρετικά νόστιμο είδος μεγάλης γαστρονομικής αξίας στην άγρια μορφή του. Καρποφορεί σε μεγάλες ομάδες, το φθινόπωρο και τον χειμώνα, σε νεκρούς ή πληγωμένους πεσμένους ή ιστάμενους κορμούς κωνοφόρων ή πλατύφυλλων ειδών. Αγαπά τη σχάρα και το μαντέμι. Φρέσκο Πορτσίνι (Boletus) Έχει γεμάτη, γήινη μυρωδιά και ντελικάτη γεύση. Χωρίς να είναι σπάνιο, είναι το πιο περιζήτητο μανιτάρι παγκοσμίως. Ο πιο απλός και ενδεδειγμένος τρόπος μαγειρέματος για τα φρέσκα πορτσίνι είναι στη σχάρα ή στο τηγάνι. Αγαρικό (Agaricus) Είναι ένα διαδεδομένο είδος μανιταριού που καρποφορεί σε μικρές ομάδες, καλοκαίρι και φθινόπωρο, σε δάση κωνοφόρων και πλατύφυλλων. Είναι εξαιρετικά νόστιμο και ένας από τους καλύτερους τρόπους για να το γευτούμε είναι ψητό στα κάρβουνα. Χρυσή Τρομπέτα (Craterellus lutescens) Την αγαπούν πολύ οι σεφ διότι, εκτός από γεύση, δίνει και χρώμα στο πιάτο. Έχει πυκνή γεύση ξηρών καρπών και αφήνει γήινη επίγευση. Ιδανική για ριζότο, κριθαρότο και μακαρόνια. Φθινοπωρινή μαύρη τρούφα (Τuber uncinatum) Η σάρκα της είναι σκληρή και υπόλευκη στην αρχή, σκούρο καφέ στην ωριμότητα, με πολυάριθμες, λεπτές, λευκές διακλαδώσεις. Το άρωμα είναι μέτριας έντασης, διακριτικό και θυμίζει φουντούκι. Κανθαρέλα (Cantharellus cibarius) Θεωρείται γκουρμέ. Έχει πλούσια γεύση και ευχάριστο, φρουτώδες άρωμα. Όταν αποξηραίνεται, η γεύση της γίνεται ακόμα καλύτερη. Εκτός από σοταρισμένη, κάνει επίσης καταπληκτικό γλυκό κουταλιού ή και τουρσί. Πηγή: Lifo

Μανιτάρια: Ο αναξιοποίητος πλούτος της Ελλάδας Συνέντευξη & Παρουσίαση (Νεκτάριος Φιλιπποπουλος )Στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων Φθινοπωρινή απόδραση στη φύση, η οποία έχει στρώσει το, αποχρώσεων πορτοκαλί, χαλί της για να μας υποδεχθεί. Είναι φτιαγμένο από τα χιλιάδες φύλλα που αποχωρίστηκαν τα δέντρα. Αυτό τουλάχιστον βλέπουν οι πολλοί που δεν γνωρίζουν…, γιατί ο Νεκτάριος Φιλιππόπουλος, ιδρυτής της εταιρείας Fungi Hellas , μπορεί να διακρίνει πάνω σε αυτό, και άλλα «κεντίδια», τον «αναξιοποίητο πλούτο» της Ελλάδας – έναν από τους πολλούς – τα μανιτάρια. «Στην Ελλάδα, έχουν ταυτοποιηθεί περισσότερα από 3 χιλιάδες είδη. Από αυτά, τα 150 είναι εδώδιμα. Εγώ και οι συνεργάτες μου, λοιπόν, συλλέγουμε 150 διαφορετικά, εδώδιμα, αυτοφυή, άγρια μανιτάρια της ελληνικής φύσης. Τα πιο γνωστά παγκοσμίως, είναι οι μορχέλες, τα πορτσίνι και οι κανθαρέλλες. Κάθε περιοχή έχει τον πλούτο της, υπάρχει μεγάλη ποικιλία και μεγάλες ποσότητες. Αλλά είναι πολύ λίγες οι οικογένειες που ασχολούνται με τα μανιτάρια στη χώρα μας σε σχέση με τον πληθυσμό της και σε σχέση με αυτό που γίνεται σε άλλες χώρες, όπως η Ιταλία, η Γαλλία» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ Φιλιππόπουλος, που έμαθε να μαζεύει από μικρό παιδί μανιτάρια στην Καλαμιά Αιγιαλείας, στο νομό Αχαϊας. Σήμερα, είναι πλέον εκτός από μανιταροσυλλέκτης, βαθύς μανιταρογνώστης, ενώ τα μανιτάρια είναι γι αυτόν, η δεύτερη επαγγελματική ασχολία «που πάει πολύ καλά, ανέλπιστα καλά». Πριν από μερικά χρόνια, ο κ Φιλιππόπουλος εντόπισε το κενό που υπάρχει στην Ελλάδα όσον αφορά στη γνώση και την αξιοποίηση αυτών των «διαμαντιών» και έγινε από τους πρώτους που άνοιξαν το δρόμο, τής με αρμονία – μια λέξη που τονίζει συνέχεια- εκμετάλλευσής τους, με την εταιρεία του, τις μανιταροεξορμήσεις και τις βάσεις που βάζει για την ανάπτυξη ακόμη ενός είδους τουρισμού, του μανιταροτουρισμού.Μανιταρο- εξορμήσεις… Αυτή την Κυριακή (13/11) οργανώνει εκδρομή στην περιοχή των Καλαβρύτων και όποιος λάβει μέρος, δεν θ’ αποκτήσει μόνο γνώσεις και νέες εμπειρίες κοντά στη φύση, θ’ απολαύσει επίσης, μια μανιταρόσουπα με άγρια μανιτάρια. «Θα τρίψουμε και τρούφα», κάνει την πρόταση πιο δελεαστική ο κ Φιλιππόπουλος. Δεν υπάρχει συνδρομή για τη συμμετοχή στις εκδρομές, καθώς «η φιλοσοφία είναι να μπορεί να μάθει ο κόσμος για τα άγρια μανιτάρια, χωρίς να επιβαρύνεται ιδιαίτερα» . Τα τελευταία πέντε χρόνια έχουν πραγματοποιηθεί περισσότερες από 40 ανάλογες εκδηλώσεις, και πάνω από δέκα ξενώνες και εστιατόρια έχουν μυηθεί στον κόσμο των μανιταριών. «Μαζεύουν τα μανιτάρια, από εκεί που τα κλώτσαγαν και δεν τους έδιναν καμία σημασία. Τούς έχουμε περάσει μια ολοκληρωμένη τεχνογνωσία πώς να τα αξιοποιούν, είτε να φτιάχνουν διάφορα προϊόντα πχ γλυκό, τουρσί, είτε τα εστιατόρια να τα εντάσσουν στο μενού τους, είτε οι ξενώνες να πραγματοποιούν εξορμήσεις». Στις μανιταροεξορμήσεις, όπου συμμετέχουν από μικρά παιδιά μέχρι και ηλικιωμένοι 90 ετών, γίνεται η συλλογή μανιταριών και στη συνέχεια η ταυτοποίηση. «Σ’ ένα τραπέζι βάζουμε όλα τα μανιτάρια και γράφουμε εγώ και οι συνεργάτες μου, τις λατινικές ονομασίες τους. Μετά παίρνουμε ένα μανιτάρι και εξηγούμε γιατί αυτό το μανιτάρι τρώγεται. Αν δεν πιάσεις το μανιτάρι, δεν το μυρίσεις, δεν το επεξεργαστείς, δεν υπάρχει περίπτωση να αποκτήσεις την εμπιστοσύνη που χρειάζεται, για να πας μόνος σου, να συλλέξεις μανιτάρια. Βέβαια, δεν σημαίνει ότι θα πας μια φορά στο βουνό και θα μάθεις να συλλέγεις με ασφάλεια μανιτάρια. Την πρώτη φορά που θα λάβει κάποιος μέρος σε μανιταροεξόρμηση θα του πούμε μόνο δύο είδη που τρώγονται. Υπάρχουν δικλείδες ασφαλείας. Στην αρχή, τους μιλάμε για τα πιο εύκολα και τα πιο ασφαλή, τους βάζουμε σε μια διαδικασία, να ψάξουν να διαβάσουν , να ξανασυμμετάσχουν, και σιγά – σιγά να αποκτήσουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, αυτοπεποίθηση». Μανιταρο-δουλειές…Εκτός από τις μανιταροεξορμήσεις, που πραγματοποιεί ο κ Φιλιππόπουλος «για να μαθαίνει ο κόσμος τα μανιτάρια στην Ελλάδα», υπάρχουν επίσης, η Fungi Ηellas και το σάιτ fungihellas.com. Στο πλαίσιο λειτουργίας της εταιρείας του, συνεργάζεται με περίπου 100 ανθρώπους, σε όλη την Ελλάδα, οι οποίοι συλλέγουν τα μανιτάρια, τα οποία στη συνέχεια ο κ Φιλιππόπουλος πουλάει. «Νέοι στο χωριό, οι οποίοι δεν έχουν δουλειά – μαζεύουν φασόλια, κόβουν ξύλα, κάνουν εποχιακές δουλειές – όταν βγαίνουν τα μανιτάρια, συλλέγουν. Τους δίνεται η ευκαιρία να κάνουν αυτή τη δουλειά για δέκα μέρες και να βγάζουν 50-60 ευρώ μεροκάματο. Είναι μια ανάσα. Η εταιρεία που έχω ιδρύσει δεν λειτουργεί με κερδοσκοπικούς όρους αλλά με τη νοοτροπία του ενός τρίτου, δηλαδή, όταν αγοράζει το εστιατόριο 20 ευρώ το κιλό τα μανιτάρια, περίπου 7 ευρώ παίρνει ο συλλέκτης, άλλα 7 ευρώ το κράτος και το ίδιο ποσό πηγαίνει σ’ αυτόν που κάνει τη διαδικασία, στην εταιρεία. Οπότε δεν ισχύει η λογική “φέρε τα μανιτάρια με 1,5 ευρώ το κιλό”. Μπορούν έτσι, πολλά παιδιά που είναι στην επαρχία, σ’ ένα απομακρυσμένο χωριό, να βγάζουν ένα μεροκάματο». Όσον αφορά στην ιστοσελίδα fungihellas.com, μία από τις δραστηριότητές της θα είναι ο μανιταροτουρισμός, να έρχεται δηλαδή, κόσμος από το εξωτερικό και να βλέπει ότι η Ελλάδα έχει μανιτάρια και μπορεί να τα αξιοποιήσει, να δουλεύουν εστιατόρια, ξενοδοχεία. «Δεν χρειάζεται να εφεύρουμε, να ανακαλύψουμε κάτι καινούργιο. Ας κοιτάξουμε τι έχει κάνει η Τοσκάνη και άλλες περιοχές της Ιταλίας. Έχουμε οινοποιεία, ιαματικά λουτρά, μανιτάρια, έχουμε τρούφα» λέει, με πάθος και όραμα, ο κ Φιλιππόπουλος, που έχει ήδη αρχίσει τη συνεργασία με το εξωτερικό. Πριν από λίγο καιρό, κάλεσε στην Ελλάδα ένα γκρουπ από την Ολλανδία, με τη συμμετοχή Ολλανδού σεφ και διοργανωτή τέτοιων εκδηλώσεων, και τους ξενάγησε στα Βαρδούσια, στον Αθανάσιο Διάκο, όπου «είδαν τα μανιτάρια και τον πλούτο, την τρούφα της περιοχής». Ανάμεσά τους ήταν και ένα μυκητολόγος , ο οποίος είπε πως “έχει ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο και τόσο μυκητοπλούτο δεν έχει ξαναδεί στη ζωή του. Υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον από το εξωτερικό. Ο άνθρωπος που διοργάνωσε το συγκεκριμένο ταξίδι, θέλει τώρα να διοργανώσουμε και τις επόμενες εξορμήσεις, όχι μία αλλά πολλές». «Είναι, λοιπόν, τρία κομμάτια της δουλειάς μου, μέσω των οποίων, με τις λίγες δυνάμεις που έχω, προσπαθώ να δείξω το δρόμο και στους υπόλοιπους. Δεν είναι κάτι με το οποίο θα γίνεις πλούσιος. Αλλά είναι ευκαιρία πολλοί άνθρωποι να αξιοποιήσουν αρμονικά αυτό τον πλούτο της ελληνικής φύσης και να βγάλουν κάποιο μεροκάματο, όχι με υπερβολές. Να μην εκμεταλλεύονται αυτόν τον πλούτο μόνο οι μεγάλες εταιρείες» τονίζει ο κ Φιλιππόπουλος, που επαναλαμβάνει

Άγρια μανιτάρια: από το δάσος στο πιάτο Μια περιήγηση στον μαγικό κόσμο των άγριων ελληνικών μανιταριών: ποια είναι, πού τα βρίσκουμε, πώς τα μαγειρεύουμε. Ο μανιταροσυλλέκτης Νεκτάριος Φιλιππόπουλος μας αποκαλύπτει έναν υπέροχο κόσμο, όχι και τόσο μακριά μας… Δεν είμαστε αρκετά μανιταρόφιλοι οι Έλληνες, σε αντίθεση με όλους σχεδόν τους ευρωπαϊκούς λαούς. Γύρευε γιατί, δεν εκτιμήσαμε αρκετά, σαν λαός, τη μοναδική γεύση τους, ώστε να τα αγαπήσουμε και να τα καταναλώνουμε (με ελάχιστες τοπικές εξαιρέσεις). Άγρια μανιτάρια του δάσους, μάζευαν παραδοσιακά μόνο κάτοικοι περιοχών όπου υπήρχαν πολλά, περνώντας από γενιά σε γενιά τη γνώση για τα εδώδιμα είδη. Από την άλλη, κυριαρχεί και η λανθασμένη αντίληψη, ότι στη χώρα μας τα μανιτάρια είναι λίγα και όχι της ποιότητας, ας πούμε, των γαλλικών ή των ιταλικών, που αποτελούν αγαπημένο υλικό στις αντίστοιχες κουζίνες. Και, βέβαια, βασιλεύει ο φόβος της δηλητηρίασης, που προέρχεται ακριβώς από την ελλιπή γνώση. Χρειάστηκε να ξεκινήσουν κάποιοι τοπικοί σύλλογοι την προσπάθεια διάδοσης του σπορ “κυνήγι μανιταριών” και προβολής του είδους, σε περιοχές όπως η Δυτική Μακεδονία. Φαίνεται, όμως, ότι τελευταία, κάτι πάει ν’ αλλάξει στη συνολική μας αντίληψη για το θέμα. Η εξοικείωση με την υπέροχη γεύση τους, μέσω ορισμένων εστιατορίων, άνοιξε τα μάτια σε πολύ κόσμο. Μεγάλη και η συμβολή των λίγων μανιταροσυλλεκτών, που δημιούργησαν συλλόγους και ομάδες μανιταρόφιλων τα τελευταία χρόνια και οργανώνουν εκδρομές συλλογής μανιταριών, που τις ακολουθούν όλο και περισσότεροι. Γιατί τα άγρια μανιτάρια, αν τα γευτείς τα ερωτεύεσαι. Και το “κυνήγι” τους στο παραμυθένιο περιβάλλον του δάσους είναι μοναδική εμπειρία. Προσωπικά, δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μαγική εικόνα ενός φθινοπωρινού δάσους, στρωμένου κυριολεκτικά με ένα χαλί από λογής-λογής μανιτάρια, κάθε σχήματος, μεγέθους και χρώματος, την πρώτη φορά που πήγα για μανιταροσυλλογή. Οι μικροί θησαυροί των ελληνικών δασών Για τα μανιτάρια πρέπει να έχεις σοβαρό σύμβουλο. Όχι μόνο -απαραίτητα- για τη συλλογή, αλλά και για κάθε είδους πληροφορία που τα αφορά. Απευθύνθηκα για το θέμα αυτό στον Νεκτάριο Φιλιπόππουλο, γνωστό μανιταροσυλλέκτη, από τους πρώτους που “άνοιξαν” τον μυστικό κόσμο του άγριου μανιταριού στο ευρύ κοινό της πόλης. Ο Νεκτάριος βρέθηκε από παιδί μέσα στα μανιτάρια, καθώς μεγάλωσε σ’ έναν μανιταρότοπο, στα ορεινά της Αχαΐας. Ξεκίνησε πριν λίγα χρόνια, σαν ερασιτέχνης, ν’ ασχολείται συστηματικά με τη μελέτη των ειδών, ώστε να μπορεί να τα ταυτοποιεί -μια καθόλου εύκολη εκμάθηση. Χωρίς να είναι το κύριο επάγγελμά του, τελικά έγινε το αγαπημένο. Σήμερα, όχι μόνο συλλέγει, αλλά και διαθέτει τα μανιτάρια του μέσα από την εταιρεία που έχει συστήσει, σε απλούς καταναλωτές και σε γνωστούς σεφ εστιατορίων. Ζήτησα, λοιπόν, από τον Νεκτάριο να μας δώσει μια εικόνα του άγριου μανταριού στην Ελλάδα, κατόπιν να μας γνωρίσει τα κυριότερα εδώδιμα είδη, πού τα βρίσκουμε, πώς τα συντηρούμε και τους πιο κατάλληλους τρόπους να τα απολαύσουμε. Μίλησέ μας για την ποιότητα και τον πλούτο των ελληνικών μανιταριών.Ν.Φ. Υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες είδη μανιταριών σε ολόκληρο τον κόσμο και στην Ελλάδα έχουν εντοπιστεί περίπου 3.000. Ανεξάρτητα από την εμφάνιση ή το μέγεθός τους, έχουν όλα ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά: είναι μύκητες -και όχι φυτά- δεν έχουν χλωροφύλλη, γι’ αυτό και ζουν ως παράσιτα κοντά σε άλλα δέντρα ή φυτά. H Ελλάδα έχει όλα τα κορυφαία και παγκοσμίως γνωστά και καλά μανιτάρια, χωρίς να υστερεί σε κάποιες ποικιλίες, όπως συμβαίνει σε άλλες περιοχές του κόσμου (π.χ. η Αμερική δεν έχει τα καλά είδη του γένους βωλίτη (boletus –porcini). Έχουμε ακόμα και σπανιότατα εδώδιμα είδη, που δεν απαντώνται πουθενά αλλού στον κόσμο εκτός από την Ελλάδα και την Ιταλία, για παράδειγμα το Pleurotus nebrodensis, το όποιο είχα τη χαρά να συλλέγω παραδοσιακά από πολύ μικρή ηλικία, μαζί με την οικογένεια μου στην ορεινή Αχαΐα… Μια καλή σκέψη, λοιπόν, και δικός μου στόχος, είναι η Ελλάδα να αποκτήσει να γίνει προορισμός μανιταρόφιλου αγροτουρισμού. Οι εδαφοκλιματικές συνθήκες είναι εξαιρετικές, έχουν γίνει μελέτες και έχει αποδειχθεί ότι τα μανιτάρια μας (και οι τρούφες) είναι εξαιρετικής ποιότητας. Και πώς εξηγείται, με τόσα είδη να μην είναι “μανιταρόφιλοι” οι Έλληνες;Ν.Φ. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι πριν 30-40 χρόνια, λίγοι υπήρχαν στην ελληνική επαρχία που συνέλεγαν άγρια αυτοφυή μανιτάρια, όπως η οικογένεια μου, που συλλέγαμε 8-10 είδη. Η αναγέννηση του ιδιαίτερου αυτού «σπορ» ξεκίνησε πριν περίπου δύο δεκαετίες, χάρη στον Γιώργο Κωνσταντινίδη, έναν παθιασμένο ερασιτέχνη μυκητολόγο, ο οποίος μεταφράζοντας ξένα βιβλία εμβάθυνε στην μανιταρογνωσία και αποφάσισε να εκδώσει απλά εγχειρίδια, που θα έφερναν σε επαφή τους Έλληνες με τις ποικιλίες του τόπου τους. Μεταφέρω: «Αν και οι αρχαίοι Έλληνες είχαν εμβαθύνει στη μυκητογνωσία και όλοι οι όροι της μυκητολογίας είναι ελληνικοί -η ίδια η ρίζα της λέξεις “μύκις” προέρχεται από τις αρχαίες Μυκήνες-, η γνώση αυτή χάθηκε για πολλούς αιώνες…”. Τι συνέβαλε στην “αναγέννηση” της μανιταροσυλλογής;Ν.Φ. Παράλληλα με τη δράση κάποιων συλλόγων στην επαρχία, δημιουργήθηκαν και πολλές ομάδες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όπως η ομάδα Μανιταροεξορμήσεις, που δημιούργησα πριν 6 περίπου χρόνια και είναι η μεγαλύτερη αυτή τη στιγμή, έχοντας οργανώσει 40 και πλέον μανιταροεξορμήσεις, οι οποίες έδωσαν την ευκαιρία σε απλό κόσμο να μυηθεί στον μαγικό κόσμο των μανιταριών – και αναφέρομαι ειδικά στον Νομό Αττικής. Οκτώ είναι οι σύλλογοι μανιταρόφιλων που υπάρχουν στην Ελλάδα. Ο πρώτος είναι της Δυτικής Μακεδονίας που ιδρύθηκε το 1999 και ακολούθησαν της Θεσσαλίας, της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, της Ηπείρου, της Λέσβου, της Μεσογαίας, της Θεσσαλονίκης και ο Πανελλήνιος Σύλλογος Μανιταρόφιλων το 2012. Η δραστηριότητά τους είναι πλούσια. Διοργανώνουν μαθήματα, εξορμήσεις στο βουνό για συλλογή μανιταριών αλλά και γιορτές. Τι προσφέρει μια εκδρομή για συλλογή μανιταριών; Ποιοι συμμετέχουν συνήθως; Ακολουθούν από αγάπη στα μανιτάρια ή για την επαφή με τη φύση;Ν.Φ. Σ’ αυτές της εξορμήσεις έρχονται κάθε λογής άνθρωποι, από πολύ μικρά παιδάκια μέχρι, πρόσφατα, μια ηλικιωμένη κυρία 90 ετών (!). Έρχονται κυρίως άνθρωποι που δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να βγουν στο βουνό με κάποιον που να ξέρει καλά τα άγρια μανιτάρια, αλλά και πολλοί που ξέρουν μερικά και θέλουν να μάθουν περισσότερα. Γιατί, όσα βιβλία και αν διαβάσεις, όσο και αν μελετήσεις, είναι εντελώς διαφορετικό να βρεθείς με έμπειρους μανιταρογνώστες μέσα στη φύση και να δεις από κοντά αυτές τις μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά, να πιάσεις, να μυρίσεις, να κόψεις, να έρθεις σε πραγματική επαφή

Ο κήπος των άγριων μανιταριών της Ελλάδας κείμενο: Κώστας Ταρναβάς | φωτογραφίες: Νεκτάριος Φιλιππόπουλος Η Ελλάδα είναι παράδεισος για τους μανιταρόφιλους. Από την Αλεξανδρούπολη ως την Κρήτη και όλα τα νησιά μας, ένα πλήθος από μανιταρότοπους φιλοξενεί πολλά είδη άγριων μανιταριών, ανάμεσά τους αρκετά ενδημικά, σπάνια αλλά και κορυφαίας γευστικής και διατροφικής αξίας. Παρ’ όλα αυτά, και παρά το γεγονός ότι τα άγρια και καλλιεργήσιμα μανιτάρια αποτελούν μια από τις 10 βασικές κατηγορίες τροφίμων, στη χώρα μας, η έλλειψη παιδείας και πληροφόρησης και η απουσία πολιτικής τα έχουν καταστήσει έννοια παρεξηγημένη.Έτσι, ενώ σε χώρες του εξωτερικού τα μανιτάρια κατέχουν την θέση που τους αρμόζει, τόσο στη διατροφή όσο στην κουλτούρα και την οικονομία, η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων όταν ακούει για άγρια μανιτάρια, φέρνει στο μυαλό της τα καλλιεργήσιμα είδη “πλευρωτό” (Pleurotus) και τα άσπρα αγαρικά (Agaricus).Ως λαός λοιπόν πρέπει να ανατρέξουμε στην ιστορία μας, τότε που με τα άγρια μανιτάρια σώσαμε μεγάλες ομάδες από πληθυσμούς που λιμοκτονούσαν, είτε να ανατρέξουμε στον τρόπο αξιοποίησης που εφαρμόζουν άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Η χώρα μας είναι τόσο “προικισμένη” που υπάρχουν χρονιές που η συλλογή μπορεί να διαρκέσει 11 μήνες! Διατροφικές και φαρμακευτικές ιδιότητεςΤα άγρια μανιτάρια περιέχουν πολύτιμες ουσίες για τον οργανισμό του ανθρώπου (βιταμίνες, μακρο και ιχνοστοιχεία) και ελάχιστα λίπη και πρωτείνες. Έχουν κατά συνέπεια μικρή θερμιδική αξία, γι΄αυτό και αποτελούν άριστο διατροφικό υλικό για δίαιτες που στοχεύουν στην απώλεια βάρους. Παράλληλα με τiς διατροφικές τους ιδιότητες, ορισμένα από αυτά έχουν και πολύτιμες θεραπευτικές ιδιότητες. Ενδεικτικά αναφέρουμε το είδος Ganoderma lucidum που αποκαλείται “μανιτάρι των θεών” έχει αναδειχθεί ως το κορυφαίο θεραπευτικό μανιτάρι. Εκτός από αυτό υπάρχουν και πολλά άλλα είδη για τα οποία έχουν γίνει επιστημονικές μελέτες και έχουν καταγραφεί οι πολύτιμες ιδιότητές τους. ΤρούφαΣτην χώρα μας συλλέγονται τρούφες σε όλη την επικράτεια και καθόλη την διάρκεια του χρόνου, συμπεριλαμβανομένης και της πιο σπάνιας και ακριβής της Tuber magnatum, που η τιμή της μπορεί να φτάσει τα 6.000 ευρώ/κιλό.Υπάρχουν ελάχιστοι τρουφοσυλλέκτες και καλλιεργητές τρούφας. Αποτελεί γεγονός ότι δεν υπάρχει φορέας πιστοποίησης για τις τρούφες με αποτέλεσμα αυτές που συλλέγονται στην Ελλάδα, να στέλνονται στην Ιταλία για πιστοποίηση και να επιστρέφουν συσκευασμένες για να πουληθούν. Θα πρέπει επίσης να επισημάνουμε πως οι φήμες που υπάρχουν περί πλουτισμού από τρούφες είναι ακόμα ένας ελληνικός μύθος. Πρέπει κάποιος να ασχοληθεί πολύ σοβαρά με το αντικείμενο για να μπορέσει να έχει απολαβές από την συλλογή τρούφας.Μια οργανωμένη ομάδα που έχει εξειδικευτεί στον τομέα της τρούφας, από άποψη συλλογής, εμπορίας, καλλιέργειας και παροχής συμβουλών, είναι ο Παναγιώτης Παναγιωτίδης και η Παυλίνα Κλαδοπούλου. Τα μανιτάρια στην ΠελοπόννησοΣτην Πελοπόννησο έχουμε πλούσιους μανιταρότοπους όπως είναι ο Χελμός, ο Ταΰγετος, ο Πάρνωνας, ο Ολύγυρτος, Μαίναλο (;) όπου από πολύ παλιά συλλέγονταν και καταναλώνονταν πολλά διαφορετικά είδη μανιταριών. Επίσης συλλέγεται εδώ και πολλά χρόνια από τον Κώστα και την Ευγενία Φιλιπποπούλου και το σπάνιο Pleurotus nebrodensis. Αυτό το είδος μανιταριού το συναντάμε μόνο στην Πελοπόννησο και στην Σικελία. Μάλιστα είναι το μοναδικό μανιτάρι στην λίστα IUCN (RED LIST OF THREATENED SPECIES) που περιλαμβάνει τα υπό εξαφάνιση φυτά της Μεσογείου. Οι Έλληνες συλλέκτες μανιταριώνΟι συλλέκτες στην χώρα μας δεν είναι καθόλου οργανωμένοι. Ενδεικτικό είναιότι δεν υπάρχει ούτε φορέας πιστοποίησης, αλλά και ούτε και κανονιστικό πλαίσιο με τους κανόνες που πρέπει να διέπουν τη συλλογή των μανιταριών, όπως γίνεται σε όλα τα πολιτισμένα κράτη της Ευρώπης. Ο καθένας μαζεύει ό,τι θέλει, όσα θέλει και όσα μπορεί. Σε πολλές περιπτώσεις έχουν σημειωθεί καταστροφές βιότοπων από μισθωμένους δήθεν συλλέκτες. Η ομάδα του Νεκτάριου Φιλιππόπουλου και Γιώργου Κατίνα συλλέγει με ασφάλεια πάνω από 60 είδη βρώσιμων μανιταριών. Αξιοποιούνται για προσωπική χρήση μαγειρεύονται με πολλούς τρόπους, αποθηκεύονται σε κατάψυξη, αποξηραίνονται, γίνονται γλυκό, τουρσί, λικέρ, χειροποίητα ζυμαρικά και χυλοπίτες. Εξαιτίας της ελλιπούς οργάνωσης και των λοιπών παραμέτρων,, η Ελλάδα παρ’ ότι έχει μανιτάρια πραγματοποιεί ελάχιστες εξαγωγές. Χαρακτηριστικό είναι το παραδείγμα της τρούφας που αναφέραμε πιο πάνω. ΜανιταροεξορμήσειςΣτα πλαίσια της διάδοσης της μανιταροφίλιας και μανιταρογνωσίας, η ομάδα των Νεκτάριου Φιλιππόπουλου και Γιώργου Κατίνα έχει πραγματοποιήσει 15 Εκδηλώσεις-Μανιταροεξορμήσεις τα 4 τελευταία χρόνια. Τα μανιτάρια συλλέγονται υπό την καθοδήγηση των έμπειρων μανιταροσυλλεκτών. Κατόπιν συγκεντρώνονται και εκθέτουν τα ευρήματα, συζητούν και ανταλλάσουν απόψεις. Ακολουθεί υπαίθριο μπάρμπεκιου με τα μανιτάρια που έχουν μαζευτεί. Ο τρόπος μαγειρέματος είναι διαφορετικός για κάθε μανιτάρι. Μέσα από αυτές της εκδηλώσεις, παρά πολλοί μανιταροφίλοι και μικρά παιδία μυηθήκαν στον μαγικό κοσμό των μανιταρίων.Στις εξορμήσεις που οργανώνονται γίνεται ενημέρωση σε μικρούς ξενώνες, ταβέρνες και εστιατόρια πως μπορούν να αξιοποιήσουν τα “δώρα της φύσης” και να έχουν μια σταθερή πηγή εσόδων, χωρίς καμία οικονομική επιβάρυνση. Το γεγονός αυτό αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα στις μέρες που ζούμε, όπου όλο και περισσότεροι νέοι στρέφουν το βλέμμα τους στη μέχρι χτες περιφρονημένη ελληνική ύπαιθρο. Πηγή: epathlo.gr

Ν. Φιλιππόπουλος: Ο Γητευτής των άγριων μανιταριών Ο δικός μας διαφθορέας Θόδωρος Λέλεκας εξορμά με τον ειδήμονα Νεκτάριο Φιλιππόπουλο προς ανεύρεση -στην Αττική- της πλέον αφροδισιακής τροφής! “Λατρεύω τα μανιτάρια. Απ’ όσο θυμάμαι τον εαυτό μου. Και τα λατρεύω όλα. Από τα πιο απλά, φτηνά και εύκολα που βρίσκουμε στον μπακάλη ή στο σουπερμάρκετ, μέχρι τα πιο ασυνήθιστα και σπάνια. Βέβαια, από τότε που άρχισα να μαγειρεύω και να ασχολούμαι με τη γεύση, στράφηκα ξεκάθαρα προς τα άγρια μανιτάρια, γιατί εκεί πραγματικά καταλαβαίνεις την αυθεντική, γήινη αρωματική και γευστική ομορφιά που προσφέρουν. Προτού μπούμε στο «ζουμί», όμως, θέλω να πούμε και κάποια πράγματα, τα οποία μπορεί να είναι λίγο «ξενέρωτα», είναι όμως πολύ χρήσιμο να τα γνωρίζουμε. Τα μανιτάρια, λοιπόν, δεν (πρέπει να) τα αγαπάμε μόνο επειδή είναι νόστιμα. Επιπλέον αυτού, είναι εξαιρετικά θρεπτικά. Αποτελούν μια πολύ ισχυρή φυσική πηγή πρωτεΐνης, σιδήρου και βιταμίνης D, περιέχουν πολλά αντιοξειδωτικά στοιχεία και τονώνουν το ανοσοποιητικό μας σύστημα. Επίσης, επειδή πρέπει να τα λέμε (και να τα ξέρουμε) κι αυτά, θεωρούνται αφροδισιακή τροφή εδώ και χιλιετίες (από τα χρόνια των Αρχαίων Αιγυπτίων, να φανταστείτε). Τόσο για τον άνδρα, επειδή περιέχουν ψευδάργυρο που, ως γνωστόν, τον κρατάει «ντούρο», όσο και για τη γυναίκα, καθώς περιέχει συστατικά που μπορούν να της προκαλέσουν άμεση σεξουαλική έκσταση! Ενδιαφέροντα όλα αυτά, αλλά ας συνεχίσουμε. Για κάποιον που χρησιμοποιεί άγρια μανιτάρια στην κουζίνα του, δεν είναι πολύ εύκολο να τα βρει. Εντάξει, κυκλοφορούν σε καλά μαγαζιά, delicatessen και σουπερμάρκετ αποξηραμένα, αλλά είναι ελάχιστα τα σημεία στα οποία μπορεί κάποιος να τα βρει φρέσκα”. “Όσο για τις τιμές, τα άγρια μανιτάρια κοστίζουν κάμποσες δεκάδες (ως και εκατοντάδες) ευρώ το κιλό – απλώς, ευτυχώς, σε μια τυπική συνταγή αρκούν μερικά γραμμάρια για να δώσουν την επιθυμητή γεύση. Τι άλλο μπορεί να κάνεις, λοιπόν; Να γίνεις μανιταροκυνηγός; Ίσως. Μη νομίζετε, όμως, ότι είναι εύκολο. Μπορεί βέβαια να κάνει αυτό που έχω κάνει εγώ: «κονέ» με έναν μανιταροκυνηγό, και μάλιστα με τον κορυφαίο της αγοράς! Ναι, πήγαμε σε μία άκρως μυστική τοποθεσία, εντός Αττικής. Όχι, δεν είχα δεμένα τα μάτια μου μέχρι να φτάσουμε.Και ναι, σαφώς μπορώ να αποκαλύψω την ακριβή τοποθεσία σε όποιον ενδιαφέρεται. Μετά, όμως, θα αναγκαστώ να τον σκοτώσω…” “Κυρίες και Κύριοι, μανιταρόφιλες και μανιταρόφιλοι, επιτρέψτε μου να σας παρουσιάσω τον έναν και μοναδικό «Γητευτή» των μανιταριών, τον φίλο μου Νεκτάριο Φιλιππόπουλο! Με το Νεκτάριο είχαμε βρεθεί, φάει και πιεί μαζί σε διάφορες φάσεις σε σπίτια γνωστών και φίλων. Και, βέβαια, είχα απολαύσει μανιτάρια από τα χεράκια του ουκ ολίγες φορές. Πρόσφατα, όμως, του ζήτησα να πάμε μαζί για «κυνήγι» (έτσι λέγεται, όταν πρόκειται για άγρια μανιτάρια, και είναι το μόνο κυνήγι στο οποίο θα πήγαινα ποτέ). Και δεν μου χάλασε το χατίρι! Ένα ωραίο πρωινό, λοιπόν, από αυτά τα σπάνια της φετινής άνοιξης που είχε λιακάδα, μπήκαμε στο αυτοκίνητο και πήγαμε να κυνηγήσουμε μορχέλες (Morchella elata var. purpurascens), οι οποίες θεωρούνται τα πιο εκλεκτά και γευστικά υπέργεια μανιτάρια (το πιάσατε το υπονοούμενο, έτσι;). Ήμουν έτοιμος να μαζέψω τσουβάλια μορχέλες. Σκέφτηκα ότι, μια και είμαστε στο σωστό σημείο, δεν θα προλαβαίνω να τις βρίσκω. Σύντομα κατάλαβα ότι τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς έτσι. «Πού είναι οι μορχέλες, βρε Νεκτάριε;» τον ρώτησα, για να πάρω την απάντηση «Ακριβώς μπροστά σου». Κοιτούσα στο ίδιο σημείο επί ώρα σαν χαζός, αλλά δεν έβλεπα τίποτα. Μέχρι που ο ειδικός μού υπέδειξε, με την άκρη του μαχαιριού του, πόσο καλά η μανούλα φύση προστατεύει τα παιδιά της από κυνηγούς σαν και την αφεντιά μου (λέμε τώρα…). Το κυνήγι είχε μόλις ξεκινήσει! «Ξεκίνησα να συλλέγω μανιτάρια μαζί με τους γονείς μου από πολύ μικρή ηλικία, στα 6 μου χρόνια», άρχισε να μου διηγείται ο Νεκτάριος, ενώ ελισσόμασταν σαν αγρίμια (εντάξει, υπερβάλλω λίγο, αλλά το χάρηκα πολύ, είναι η αλήθεια) ανάμεσα σε δέντρα και σε θάμνους. «Είναι μια παλιά οικογενειακή παράδοση που κρατά πολλές γενεές. Σκέψου ότι, στην Κατοχή, η οικογένειά μου επέζησε χάρη (και) στα μανιτάρια που ήξεραν όλοι να μαζεύουν στην ύπαιθρο, γύρω από το χωριό. Μεγαλώνοντας, θυμάμαι τους γονείς μου και άλλους συγχωριανούς να ξεκινούν νύχτα, με τα μουλάρια, για να καλύψουν μια απόσταση περί τα 30 χλμ. από το χωριό μας, τον Καλαμιά, μέχρι τις κορφές του Χελμού, ώστε να φτάσουν εκεί χαράματα, να μαζέψουν μορχέλες και πλευρώτους (pleurotus nebrodensis) και να γυρίσουν φορτωμένοι πίσω στο χωριό, την επομένη, αφού είχε βραδιάσει. Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι είναι ένα πάθος, μια τρέλα, που έχει εμποτιστεί στο DNA μας εδώ και πολλά-πολλά χρόνια»… Τον παρακολουθώ και μου θυμίζει Ινδιάνο ιχνηλάτη μέσα στη ζούγκλα από παλιά ταινία.Ξέρει πλέον όλους τους «ρουφιάνους», δηλαδή τα σημάδια που μαρτυρούν την ύπαρξη μανιταριών. Τον παρακολουθώ και μου θυμίζει Ινδιάνο ιχνηλάτη μέσα στη ζούγκλα από παλιά ταινία. Όπως μου αποκαλύπτει, ξέρει πλέον όλους τους «ρουφιάνους», δηλαδή τα σημάδια που μαρτυρούν την ύπαρξη μανιταριών – φυτά, θάμνους, δέντρα και διάφορα άλλα στοιχεία που το ανεκπαίδευτο μάτι δεν μπορεί να δει. «Καλά, ποιος σου τα έμαθε όλα αυτά;», τον ρωτάω. «Ξεκίνησα με τις εμπειρικές γνώσεις που έμαθα από μικρός στο σπίτι», μου λέει, «αλλά τότε μπορούσα να αναγνωρίσω μέχρι 10-15 είδη μανιταριών, οπότε μάζευα μόνον αυτά. Πριν από περίπου 8 χρόνια, όμως, αποφάσισα να ασχοληθώ πιο σοβαρά. Άρχισα να κάνω έρευνα, να διαβάζω, να πηγαίνω σε σεμινάρια. Έτσι, σήμερα μπορώ και μαζεύω περισσότερα από 150 είδη σε όλη την Ελλάδα, καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Και, πλέον, έχω «χαρτογραφήσει» όλη τη χώρα. Αν μου πεις οποιονδήποτε Νομό, θα σου πω ποια είδη μανιταριών βρίσκουμε εκεί και πότε». Ήταν, όμως, αναπόφευκτο. Κάποια στιγμή, το χόμπι έγινε επάγγελμα. Και για να χρηματοδοτεί τις εξορμήσεις του ανά την επικράτεια, καθώς και επειδή συνειδητοποίησε ότι δεν υπάρχουν στην αγορά επαγγελματίες προμηθευτές φρέσκων ελληνικών άγριων μανιταριών για μαγαζιά, εστιατόρια, αλλά και για «μερακλήδες» ιδιώτες. Η “λεία” της ημέρας. καθόλου άσκημα… Ίδρυσε, λοιπόν, την εταιρεία Fungi Hellas (αναζητήστε την στο Internet ή στο Facebook), η οποία διαθέτει μανιτάρια και παράγωγά τους, ενώ διοργανώνει και τακτικές ομαδικές μανιταρο-εξορμήσεις στην ύπαιθρο, στις οποίες μπορούν να συμμετάσχουν τόσο αρχάριοι όσο και έμπειροι μανιταρολάτρεις. Με την κουβέντα και το κυνήγι ούτε κατάλαβα πώς πέρασε η ώρα, αλλά και πώς μαζέψαμε (χρησιμοποιώ πρώτο

Στο κυνήγι των μανιταριών Ανακαλύπτουμε τη μαγεία της μανιταροσυλλογής, που αποκτά όλο και περισσότερους φανατικούς οπαδούς και στη χώρα μας.Από την Εύη Σκλατινιώτη 02/01/2014 Η χώρα μας μπορεί να διαθέτει τεράστια ποικιλία μανιταριών, αλλά οι Έλληνες δεν φημίζονται ως φανατικοί μανιταροσυλλέκτες και δεν υπάρχει εδώ το ενδιαφέρον για αυτή τη δραστηριότητα που συναντάει κανείς σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Αυτό, εν μέρει, οφείλεται στο ότι μάλλον λίγοι εκτιμούν όσο αξίζει τη μοναδική γεύση τους. Η συλλογή των άγριων μανιταριών είναι εδώ περισσότερο ένα ελκυστικό σπορ για δραστήριους ανθρώπους που αγαπούν τη φύση και λιγότερο για λάτρεις της γευστικής ιδιαιτερότητας του κάθε είδους. Τα τελευταία χρόνια φαίνεται πως αυτό έχει αρχίσει να αλλάζει. Σε ορεινές περιοχές με μανιτάρια, υπάρχουν οργανωμένοι σύλλογοι που προγραμματίζουν εξορμήσεις στη φύση με σκοπό την ανεύρεση και συλλογή αυτού του πολύτιμου είδους. Όμως, ανακαλύψαμε ότι και στην Αθήνα, διαδίδεται όλο και περισσότερο η μανιταροφιλία και η μανιταρογνωσία… Η μαγεία των μανιταριών Τι είναι αυτό που κάνει όλο και περισσότερους ανθρώπους να ασχολούνται με το κυνήγι των μανιταριών; Μιλώντας με πιστούς φίλους της μανιταροσυλλογής, διαπιστώσαμε ότι αυτό που έλκει αρκετούς να αρχίσουν να ασχολούνται με το αντικείμενο, είναι ότι στην Ελλάδα διαθέτουμε κάποιες εξαιρετικές ποικιλίες με υπέροχη γεύση αλλά και σημαντικά οφέλη για την υγεία. Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο της μανιταροσυλλογής έγκειται στο γεγονός ότι «γίνεσαι τροφοσυλλέκτης, μαζεύεις ο ίδιος την τροφή σου”. Εξάλλου το μανιτάρι είναι μαγικό είδος, μεγαλώνει σε ξεχωριστές συνθήκες, κρύβεται, πρέπει να το ανακαλύψεις!«Η πρώτη επαφή του αρχάριου με το μανιτάρι γίνεται μέσω της γαστρονομίας, καθώς το άγριο είναι σαφώς πιο νόστιμο» μας λέει ο Νίκος Ιακωβίδης, πρόεδρος του συλλόγου Μανιταρόφιλοι Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και συμπληρώνει: «το απολαμβάνουμε σε σούπες, σαλάτες, σάλτσες, σε κυρίως πιάτα, αλλά και σαν γλυκό του κουταλιού. Ωστόσο είναι και η μαγεία του δάσους που ελκύει τους συλλέκτες, η διάθεση να ανακαλύψεις τα μυστικά της φύσης, αλλά και ένα είδος εξάσκησης τόσο σωματικής όσο και πνευματικής, αφού θα πρέπει κανείς να καταβάλλει προσπάθεια για να ξεχωρίσει τα χιλιάδες είδη που υπάρχουν». Άλλοι πάλι έμπειροι μανιταροσυλλέκτες όπως ο Νεκτάριος Φιλιππόπουλος, επικεφαλής της ομάδας «Μανιταροεξορμήσεις» συλλέγουν μανιτάρια όλο το χρόνο, ακόμα και τώρα, που για πολλούς θεωρείται νεκρή περίοδος. «Συλλέγουμε μανιτάρια 12 μήνες τον χρόνο, πάνω από 150 ποικιλίες και σε βιοτόπους, δίπλα στην θάλασσα έως και στις πιο ψηλές κορυφές των βουνών (Βίτσι, Γράμμος, Χελμός, Ταΰγετος, Γκιώνα). Έχουμε την τύχη να ζούμε σε μια καταπληκτική χώρα, από πολλές απόψεις, που έχει καταπληκτικούς μανιταρότοπους σε όλη την επικράτεια, από την Αλεξανδρούπολη έως και την Κρήτη και όλα τα νησιά μας. Μεγάλο ενδιαφέρον έχουν νησιά όπως η Ικαρία, η Άνδρος και η Τήνος, ενώ αυτή την εποχή μπορεί κανείς να βρει άγρια μανιτάρια στο δάσος της Στροφιλιάς στην Πελοπόννησο». Μάλιστα λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα η ομάδα «Μανιταροεξορμήσεις» πραγματοποίησε μια εκδήλωση στο Φλαμπούρι της Πάρνηθας, όπου παρά την εποχή μάζεψαν μανιτάρια, αλλά σέρβιραν και μανιταρόσουπα σε όλους τους συμμετέχοντες. Τα βασικότερα είδη άγριων μανιταριών Ο αριθμός των ειδών είναι μεγάλος και χωρίζονται σε εδώδιμα, δηλητηριώδη και χωρίς γαστρονομικό ενδιαφέρον. Από τα εδώδιμα απαντώνται κυρίως διάφορα είδη αγαρικών (bisporus, campestri, slitoralis, arvensis), βωλιτών( aereus, edulis, pinophilusreticulatus), μακρολεπιότας (procera,excoriata,mastoidea), ρούσσουλων (aurea, cyanoxantha, virescens), κανθαρίσκων (cibarius), λακτάριων (deliciosus, Salmonicolo, sanguifluus), αμανιτών (caesarea, rubescens), πλευρωτών (ostreatus, eryngii), μορχελλών (deliciosa, elata, esculenda) κ.α. Από τα δηλητηριώδη βρίσκουμε διάφορους αμανίτες (muscaria, pantherina, phalloides) βωλίτες (rhodoxanthus, satanas), κορτινάριους (orellanus, purpureus), εντολώματα (sinuatum), γυρομίτρες (esculenta,gigas) και άλλα πολλά.Στην περιοχή της Θεσσαλίας καρποφορεί σχεδόν το σύνολο των ειδών άγριων μανιταριών που καρποφορούν στην υπόλοιπη Ελλάδα, εκτός από μερικά είδη που καρποφορούν στις νησιωτικές και νότιες περιοχές – τα λεγόμενα μεσογειακά είδη. Πώς γίνεται η μανιταροσυλλογή Καταρχάς θα πρέπει να τονίσουμε ότι το χόμπι αυτό μπορεί να γίνει αρκετά επικίνδυνο αν δεν έχει κανείς τις κατάλληλες γνώσεις, επειδή πολλά από τα μανιτάρια που συναντώνται είναι δηλητηριώδη. Γι’ αυτό πρέπει πάντοτε η συλλογή να γίνεται οργανωμένα και με τη συνοδεία ανθρώπων που γνωρίζουν καλά το αντικείμενο. Σε όλη τη χώρα γίνονται πολλές οργανωμένες εξορμήσεις για μανιταροσυλλογή, από συλλόγους ή ομάδες που έχουν συσταθεί με αυτό το αντικείμενο. Πηγαίνουν σε ένα συγκεκριμένο σημείο κάθε φορά, μαζεύουν μανιτάρια, εξηγούν επί τόπου το είδος τους και στη συνέχεια τα συγκεντρώνουν, τα χωρίζουν και τα ταυτοποιούν, δηλαδή τα βάζουν σε ένα τραπέζι και γράφουν την ονομασία τους για να μπορέσουν να τα μάθουν και όσοι δεν τα γνωρίζουν. Τα εδώδιμα στο τέλος μαγειρεύονται και καταναλώνονται από τους συμμετέχοντες. Κάποιοι σύλλογοι διοργανώνουν και σχετικά σεμινάρια μανιταρογνωσίας (όπως οι Μανιταρόφιλοι Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης) όπου γίνεται και προβολή φωτογραφιών. Αυτό που πρέπει να γνωρίζουμε εξ’ αρχής, είναι ότι δύσκολα κανείς διακρίνει τα δηλητηριώδη μανιτάρια με γυμνό μάτι ενώ υπάρχουν και εκατοντάδες ποικιλίες που δεν είναι ούτε βρώσιμες ούτε δηλητηριώδεις. Ακόμη, αρκεί ένα δηλητηριώδες μανιτάρι για να μολύνει και τα υπόλοιπα μέσα στο καλάθι. «Η μεγαλύτερη εμπειρία αποκτιέται δίπλα σε έναν άριστο μυκητολόγο και αυτό μπορεί να γίνει στις διάφορες εκδηλώσεις που διοργανώνονται σε όλη τη χώρα και όλες τις εποχές. Κάποιος που θέλει να συλλέξει και να καταναλώσει άγρια μανιτάρια, θα πρέπει να ξέρει ότι για να φτάσει στο επίπεδο ασφαλούς αναγνώρισης αυτών, ο δρόμος είναι μακρύς, ο χρόνος πολύς και ο κόπος που θα πρέπει να καταβάλει μεγάλος, γιατί απλούστατα ο κίνδυνος της δηλητηρίασης είναι τεράστιος. Για κάθε μανιτάρι θα πρέπει να γνωρίζουμε σε άριστο βαθμό τα χαρακτηριστικά του (καπέλο, πόδι), την εποχή, το μέρος (δάσος, λιβάδι), τον τόπο (βουνό, κάμπος) και κάποια άλλα επιμέρους στοιχεία (μεταχρωματισμός, χρώμα, οσμή σάρκας), για να είμαστε βέβαιοι για το είδος του και το κυριότερο για την εδωδιμότητά του ή μη», μας διευκρινίζει ο κ Μίχος.     «Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε καινούρια πρόσωπα να έρχονται σε μια εξόρμηση και μετά ξαναέρχονται στη δεύτερη και από εκεί και μετά έχουν ήδη αρχίσει να νιώθουν αυτοπεποίθηση και με ασφάλεια πλέον συλλέγουν τα πρώτα τους άγρια μανιτάρια», μας εξηγεί ο Νεκτάριος Φιλιππόπουλος, από τις «Μανιταροεξορμήσεις». Ο Νεκτάριος είναι συλλέκτης από μικρό παιδί, είναι κάτι που το έμαθε από την οικογένειά του και είναι για εκείνον μια μόνιμη δραστηριότητα που την κάνει με την ίδια όρεξη και αγάπη κάθε φορά. Ξεκίνησαν αυτόνομα, μαζί με τον φίλο